قصه‏ عطارى که سنگ ترازوى او گل سر شوى بود 

 و دزدیدن مشترى گل خوار از آن گل هنگام سنجیدن شکر

پیش عطارى یکى گل خوار رفت

تا خرد ابلوج قند خاص زفت‏

پس بر عطار طرار دو دل

موضع سنگ ترازو بود گل‏

گفت گل سنگ ترازوى من است

گر ترا میل شکر بخریدن است‏

گفت هستم در مهمى قند جو

سنگ میزان هر چه خواهى باش گو

گفت با خود پیش آن که گل خور است

سنگ چه بود گل نکوتر از زر است‏

همچو آن دلاله که گفت اى پسر

نو عروسى یافتم بس خوب فر

سخت زیبا لیک هم یک چیز هست

کان ستیره دختر حلواگر است‏

گفت بهتر این چنین خود گر بود

دختر او چرب و شیرین‏تر بود

گر ندارى سنگ و سنگت از گل است

این به و به گل مرا میوه‏ دل است‏

اندر آن کفه‏ ترازو ز اعتداد

او به جاى سنگ آن گل را نهاد

پس براى کفه‏ دیگر به دست

هم به قدر آن شکر را مى‏شکست‏

چون نبودش تیشه‏اى او دیر ماند

مشترى را منتظر آن جا نشاند

رویش آن سو بود، گل خور ناشکفت

گل از او پوشیده دزدیدن گرفت‏

ترس ترسان که نیاید ناگهان

چشم او بر من فتد از امتحان‏

دید عطار آن و خود مشغول کرد

که فزون‏تر دزد هین اى روى زرد

گر بدزدى و ز گل من مى‏برى

رو که هم از پهلوى خود مى‏خورى‏

تو همى‏ترسى ز من لیک از خرى

من همى‏ترسم که تو کمتر خورى‏

گر چه مشغولم چنان احمق نیم

که شکر افزون کشى تو از نى‏ام‏

چون ببینى مر شکر را ز آزمود

پس بدانى احمق و غافل که بود

مرغ ز آن دانه نظر خوش مى‏کند

دانه هم از دور راهش مى‏زند

کز زناى چشم حظى مى‏برى

نه کباب از پهلوى خود مى‏خورى‏

این نظر از دور چون تیر است و سم

عشقت افزون مى‏شود صبر تو کم‏

مال دنیا دام مرغان ضعیف

ملک عقبى دام مرغان شریف‏

تا بدین ملکى که او دامى است ژرف

در شکار آرند مرغان شگرف‏

من سلیمان مى‏نخواهم ملکتان

بلکه من برهانم از هر هلکتان‏

کاین زمان هستید خود مملوک ملک

مالک ملک آن که بجهید او ز هلک‏

باژگونه اى اسیر این جهان

نام خود کردى امیر این جهان‏

اى تو بنده‏ این جهان محبوس جان

چند گویى خویش را خواجه‏ جهان‏

(مثنوى‏معنوى، دفتر چهارم، صفحه‏ 584)

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود  

 کام بستانم از او  يا جان  ستاند  او  ز من

*****************

اي بلبل اگر نالي من با تو هم آوازم  

 تو عشق گلي داري من عشق گل اندامي

***********

 دل برايش هديه بردم سنگدل خنديد و گفت 

دور اندازند مستان ساغر بشکسته را

*******************

 ما ز هر روشن دلي يک شمه کار آموختيم 

عقل از مجنون و عشق از کوه کن آموختيم

 ***********

 مگر درس کتاب هجر مي گويد اديب امروز  

 که مي آيد صداي گريه  طفلان ز مکتب ها

 ***********

 اگر سوداي ليلي بر سرت افتاد مجنون شو

که هر شهري به صحراي جنون دروازه اي دارد

***********

زبان آن پسر ترکي و من ترکي نمي دانم 

چه خوش بودي اگر بودي زبانش در دهان من

 ***********

 گفتمش بايد بري نامم زياد 

گفت آري مي برم نامت ز ياد!

 ***********

 دوش با ياد تو در خلوت من بزمي بود  

 خلق گفتند که سودا زده تنهاست هنوز

***********

 دلم از شکوه خالي ،لب پر از حرف است وحيرانم 

 که ساغر خالي و مي از لب پيمانه مي ريزد

 ***********

 گفتم که شود بوسه زنم بر دهنت    

   اندر دهنم بود که زد بر دهنم

 *******************

چنان نازک بدن باشد که گر آرم به گلزارش         

 به پا از سايه  مژگان بلبل مي رود خارش

نمی دانم لطافت تا چه حد است اين قدر دانم           

 که شد جاي نگه تبخال بر لعل شکربارش

***********

 در سينه دلش ز نازکي بتوان ديد           

 ماننده سنگ خاره در آب زلال

 ***********

 از بس که شکست و باز بستم توبه                      

 فرياد همي کند ز دستم توبه

  ديروز به توبه اي شکستم ساغر                     

 امروز به ساغري شکستم توبه

***********

 دست گل، پا گل، بدن گل، چهره گل، رخسار گل           

 اي سرت نازم عجب خود را گلستان کرده اي

چشم جادو، خال هندو، زلف کافر، رخ قمر                 

 اي مسلمان زاده خود را کافرستان کرده اي

زلف را افشانده اي بر رخ که باشد سايبان                          

  آفتابي را به زير ابر پنهان کرده اي

از فروغ حسن مستي مي کني يا از جمال                 

 کز عرق خورشيد تابان را زر افشان کرده اي

 ****************

 سخن عشق نه آن است که آيد به زبان           

 ساقيا مي ده و کوتاه کن اين گفت و شنفنت